Skip to content

მატერიალისტის დღიურიდან

ნოემბერი 9, 2013

შუაღამის ოთხს ეზლაზნებიან საათის ისრები, ჩემი ფიქრის უჯრედებს განუზომელი აბრევიტურა ადევს – “არ ვმუშაობ”.

ამ დროს მხოლოდ სხეული მუშაობს – მართე იგი. ცარიელ ქუჩებს მართავს სხეული, როგორც საბურავ_მოშვებული მანქანა, ფიქრებში კი მიგდებული კაფე-ბარებიდან გამოვარდნილი მობრდღვიალე შუქები წყვეტილებად ირეკლება.

ცა შეუმჩნეველია, ალბათ მასაც ის განუზომელი აბრევიატურა იცავს, რომელიც ჩემს ფიქრებს.

ამ წუთებში ირგვლივ საზღვრებიც შეუმჩნეველია და ყველაფერი უინტერესო ხდება – არანაირი აყალმაყალი – ომი, თუ გენდერული შეუთანხმებლობა, მთელი საპროტესტო არმია ამ დროს მხოლოდ მირაჟია, მეტროს გუგუნსაც კი ვერ იგრძნობ ფეხქვეშ.

ღამის ტაქსები ერთმანეთში ირევიან – შუა-ღამეს ტაქსისტები ქუჩებში სწრაფი მოძრაობით საკუთარ ისტორიებს ატარებენ.

მეც ღამით ვინ მოთვლის რამდენ ტაქსიში დამიტოვებია ჩემი გული.

ალკოჰოლით თავგზააბნეულს დეჟა-ვუ ჩვეულ ქუჩებს გაფიქსირებინებს, თბილისი პატარა ქალაქია და ყველგან მოგძებნიან.

ეს პოსტი შეკვეთილია ყველა დაკარგულის, კონკრეტულად ჩემი სიგარეტის მეგობრის მიერ. იგი ჩემი ფიქრის აბრევიატურის მსგავსად, ყველანაირი აღწერილობის გარეშე  _ განუზომლად დაიკარგა… დაიკარგა მტკვარში. მიყვარხარ სალომე! შენ არასდროს გაიზრდები, დარჩები ბავშვური და ვერავინ დაინახავს შენს ნაოჭებს.

ჩემგან განსხვავებით – არამატერიალურად შენს ისტორიას ინახავს მტკვარი, ჩემსას საბურავ_მდგრადი ტაქსი.

Advertisements
One Comment leave one →
  1. mari permalink
    ნოემბერი 9, 2013 6:26 AM

    სალომე:( ამეტირა ეს პოსტი რომ წავიკითხე :/ ნიკა, ძალიან მაგარი ხარ და ძალიან მაგრად წერ!

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: