(C) Adjarabet

ერთ მშვენიერ საღამოს, აჭარაბეთმა პოკერის ანონიმურ მოთამაშეთა საზოგადოება, ლისი ლეიკზე გამოგვრიყა, გაგვიმასპინძლდა და გვიჩვენა უმაღლესი კლასი იმისა, თუ როგორ უნდა გავიფერადოთ ჩვეულებრივი და უღიმღამო ცხოვრება.

ბავშვობაში გაგონილი ცნება – კარტის მაგია – რეალურად აღმოვაჩინე. მადლობა აჭარაბეთს ამისთვის.

თქვენ უბრალოდ გჭირდებათ თავისუფალი დრო პოკერის სათამაშოდ. თუ კი პოკერის საოცარ მაგიას გაუგებთ გემოს, ნაკლებად მოსალოდნელია მოიდნომოთ ჩვეულებრივ და ერთფეროვან ცხოვრებაში დაბრუნება.

თქვენ თუ ხართ დამწყები მოთამაშე, გადაწყვეტთ აჭარა ბეთში გადანაცვლებას და პოკერის ანონიმურ საზოგადოებაში გაერთიანებას, რამოდენიმე პირობაზე შევთანხმდეთ:

• პოკერის ტურნირის მსვლელობისას გამარჯვების ბოლო წამამამდე ემოციები შეიშრეთ სახეზე.
• Poker Face – დათრგუნეთ სკამზე მსხდომი მოთამაშეები.
• მიენდეთ გონებას.
• აკონტროლეთ სიტუაცია და დრო ყველაფერს გიკარნახებთ.

პოკერი ცხოვრების სტილია

პოკერი სიმდიდრის და განტვირთვის გარანტია

პოკერი სპორტია, რომელიც

შანსს გაძლევს - მოიგო!

მშვენიერი და კმაყოფილი ქეთუსი, აჭარა ბეთის სარეკლამო ბანერთან. : )

ჰომოფობიის წინააღმდეგ მიმართულმა საპროტესტო აქციამ მშვიდობიანად ჩაიარა. მშვიდობიანად, ანუ მრევლის აგრესია უწყინარი პროტესტანტების მიმართ, ოპერატიულად შეიარაღებულმა პოლიციამ დააცხრო.

აქციაზე პროტესტანტები მოითხოვდნენ, რომ საქართველოში შეჩერებულიყო ჰომოფობიური სახის დისკრინიმაცია და სახელწიფოს სათავეში სასულიერო პირების ნაცვლად, უზენაესი კანონი დამდგარიყო.

პ.ს: სამწუხაროდ, საზოგადოების დიდმა ნაწილმა აქციის შინაარსი არასწორად გაიგო. პარლამენტის წინ არ მოწყობილა გეი აღლუმი, ეს იყო საპროტესო აქცია, რომელიც პირდაპირ ეწინაღმდეგებოდა ჰომოფობიურ ადამიანებს.

იხილეთ ფოტო მასალა:

ჩვეულად ვიჯექი საკლასო ოთახში, მოულოდნელად ატყდა ჩოჩქოლი და მასწავლებელმა გარეთ გამოგვრეკა, ყველანი მეორე სართულისკენ მიექანებოდნენ.

საოცარ სანახაობას შევესწერი – მამა გიორგი ყიფშიძე შემდგარიყო სკამზე, ირგვლივ ხალხი ჰყავდა გარშემორტყმული და მათ ურიგებდა ბუკლეტებს, რომლებზეც მითითებული იყო მისი საავტორო Facebook – ჯგუფის მისამართი. ძნელი გამოსაცნობი არაა, რომ ეს გვერდი რელიგიური კონტექსტისაა. მამა გიორგი ყიფშიძე ომახიანად ითხოვდა გვერდზე გაწევრიანებას და გვპირდებოდა, რომ ამ ჯგუფში 50 მეგობრის მოწვევის შემთხვევაში, იგი ლოცვებში მოგვისხენიებდა. ეს უკანასკნელი ეფექტური რეკლამის ახალი სახეობაა. <3

გავშრი, ამ ცირკს ვეღარ გავუძელი და გამოვერიდე იქაურობას.

გუშინ გადავაწყდი მამა გიორგი ყიფშიძის პროფილს და ვცადე მიმეწვდინა ხმა, რომ იქნებ მისი მარკეტინგის გამო გაკვეთილები არ შეწყდეს სკოლებში. თეოკრატიულ სახელმწიფოში ხომ არ ვცხოვრობთ ბოლოს და ბოლოს?! იღონოს ვინმემ რამე.

იგი ყველაფერს ხედავს.

დიახ, საქართველოს ეკლესია გადაარჩენს (გადაარჩინა) ! <3

პირდაპირ დავწერ, აქცია მხოლოდ საპროტესტო ფორმის იყო – ჩვენ ვაპროტესტებით სამაუწყებლო ტელევიზია იმედში გასულ გადაცემა “100 გრადუსი ცელსიუსის” 20 აპრილის გამოშვებას.

ეთერში მოხდა კანონდარღვევა- ზემოთსხენებულ გადაცემაში გაშუქებულ იქნა გარკვეული სუბკულტურის მიმდევარი ახალგაზრდების ფოტოები,  საავტორო უფლებების დარღვევით, ასევე ისინი იქნენ სატანისტების კონტექსტში მოხსენიებულნი, რაც სრულ სიცრუეს შეესაბამება. აგრეთვე ნაჩვენები იქნა ყალბი, დამუშავებული მასალა:

18:30-ზე იმედის შენობასთან გადავინაცვლეთ, ჩვენს შორის იყვნენ უშუალოდ დაზარალებულნი და მათი მშობლები.

იქიდან გამომდინარე, რომ საპროტესტო აქციის შესახებ ინფორმაცია მედიის საშუალებით ელვის სისწრაფით გავრცელდა, როგორც ჩანს, ამან გადაცემის წამყვანის ყურამდეც მიაღწია და მან გადაწყვიტა პასუხი გაეცა ჩვენთვის. მე, როგორც საპროტესტო-აქციის ორგანიზატორს, ცხოველთა დაცვის წარმომადგენელს, ასევე ერთ-ერთ დაზარალებულს და მის მშობელს მოგვეცა საშუალება გავსაუბრებოდით “100 გრადუსი ცელსიუსის” წამყვან – ნოდარ მელაძეს. მან გადაცემა კანონმდებლობით დაიცვა და ასეთი კომენტარი გააკეთა:

“როდესაც X პერსონა გვაწვდის ინფორმაციას Y პერსონის შესახებ, ჩვენ გვაქვს უფლება გავაშუქოთ ეს ტელეეთერით”

მე კი ვუპასუხე, რომ სანამ რაიმე წყაროს დაყრდნობით ტელეეთერში გაშუქდება მასალები, მათ ვალდებულება ეკისრებათ, რომ გადაამოწმონ ის კონკრეტული მასალები, რომლებიც ხელთ აქვს, რადგან დეზინფორმაცია არ მოხვდეს ეთერში. წამყვანი ასევე მიმტკიცებდა იმას, რომ მასალების არასიზუსტე დამოკიდებულია მათ მომწოდებელთან, რადგან მედია გამტარია. 

გადაცემის წამყვანს, ფარული კომპრომატი ჰქონდა. იგი მთავაზობდა, რომ გააკეთებდა სიუჟეტს, სადაც დაზარალებულები იტყოდნენ, რომ საზოგადოებამ მიიღო გადაცემა არასწორად. იქიდან გამომდინარე, რომ გადაცემამ საზოგადოებას დეზინფორმაცია მიაწოდა, მე ვფიქრობ, რომ მათაც სარკესავით აირეკლეს ეს.

ჩემი და წამყვანის დიალოგი შორს ვერ წავიდა, რადგან იურიდიულად არც ერთი არ ვიყავით იმდენად კომპეტენტური, რომ საკუთარი არგუმენტები ერთმანეთისთვის დაგვემტკიცებინა კანონის ფარგლებში.

შეხვედრის დასასრულს ნოდარს ვუთხარი , რომ შესაბამის ორგანოებს მიმართავენ დაზარალებულები და მათთან მოუწევს პასუხის-გება. მე მეტი აღარაფერი დამრჩენია, იმის გარდა, რომ დაველოდო მოვლენების განვითარებას. იმედს ვიტოვებ, რომ დაზარალებულები სარჩელს შეიტანენ გადაცემის წინააღმდეგ. ასევე იმის იმედსაც ვიტოვებ, რომ მომხდარ ფაქტებს არანაირი პოლიტიკური სარჩული არ დაედება.

დიდი მადლობა მხარდაჭერისთვის რადიო თავისუფლებას, კერძოდ კი გოგი გვახარის, რადგან მან მომცა იმის საშუალება, რომ დამეფიქსირებინა მომხდართან დაკავშირებით ჩემი დამოკიდებულება. განსაკუთრებული მადლობა netgazet-ს, რომელმაც ოპერატიულად მოახერხა ინფორმაციის გამოტანა.

-ქრისტე აღ(ს)დგა!

-სხვაგან მოხვდი, ვპასუხობ და მეღიმება.

მიუხედავად იმისა, რომ ამ დღეს ჩემთვის არანაირი დატვირთვა არ აქვს, არსებითად ძალიან სასიამოვნოა – დედას რამოდენიმე მეგობართან ერთად გემრიელ-გემრიელ კერძებს მივირთმევ, თან ვსაუბრობთ. ვსაუბრობთ წარსულზე გაცილებით მეტს, ვიდრე ქრისტეზე, ხოლო ამ ორივეზე ხშირად – ჭამაზე. 

თუ სტუმრად საბჭოთა კავშირში აღზრდილი მამაკაცი გვყავს, მისი დიალოგები ზედმეტად მონოტონურია, ისეთი, რომ მის მოსმენას, მიშას დაუსრულებლად ხანგრძლივ, კონსერვატიულად შეფუთულ ტვინის ბურღვასაც კი ვამჯობინებ.

საბჭოთა კავშირელი მამაკაცი მუდმივად აქილიკებს დღევანდელ დღეს, უკმაყოფილოა მთავრობით და იმ მეეზოვეთიც კი, რომელიც ყოველ დილით პატიოსნად ასრულებს თავის საქმეს. ჩივის, როგორ ალაგებს ჩემს ქალაქს არაქართველი მეეზოვეო. ის ისტორიებიც ძალიან საინტერესოა, სადაც იგი ბარონ მიუნჰაუზენივით უმკლავდება ხუთ აზიდულ მამაკაცს. მე შევეჩვიე, საბჭოთა კავშირელ “თაგვებს” თავი ლომებად მოაქვთ, ხოლო ნამდვილი ლომები მიწაში ცივდებიან.

რაც შეეხებათ დედას დაქალებს, მათი დიალოგი იმდენად ესთეტიურია, რომ მეტი უბრალოდ მათ ძალებს აღემატება:

-შენ გასუქდი?!

-არა, რას ლაპარაკობ, ცუდად ვარ უკვე, მარხვაზე ვიყავი და გავხდი.

ამ მუსაიფში ნელ-ნელა საღამო გვეპარება, შავი ღვინის დოქებს ღვინო ეპარებათ, ლანგრები ხორცისგან თავისუფლდებიან და მხოლოდ სალათის ნარჩენები გორაობს აქა-იქ.

აღდგომის შესახებ, რომ იესოს ცოდნოდა, ალბათ არც აღდგებოდა, თუმცა დარწმუნებული ვარ ეს მან იცოდა (იცის და ეცოდინება) იესო ხომ ჰიპსტერია!

@ Irex Georgia

Last Update: გუშინ საღამოს, G-media-მ არატრადიციული მედიის განვითარებით დაინტერესებული ბლოგერები მიგვიწია ბრეინსტორმინგზე, რომელმაც სასიამოვნო ლანჩითა და საინტერესო კონფერენციით ჩაიარა.
პ.ს: თუკი რაიმე გათვალისწინებულ პროექტზე დავიწყებ მუშაობას, მომავალში აუცილებლად დავწერ ამის შესახებ.

Sick news: გასულ კვირას საავადმყოფოში მოვხვდი ურტიკარიის შეტევით. ახლა ნორმალურად ვგრძნობ თავს, მაგრამ იძულებული ვარ დავიცვა მკაცრი დიეტა, it’s killing me.  

წამში რამდენჯერ დაახამხამებ თვალებს?

ჰაერით გაბერე გული, გახეთქვამდე.

მერე გაიქეცი…

გათოშილი თითებით გამოთქმული მელოდია ცამდე აგწევს,

მერე სწრაფად დაენარცხები.

შენი მსხვრევადი თმა ჰაერში სალტოებს აკეთებს,

ჩვენი დრო კი გაცილებით სწრაფია, ვიდრე ინტერნეტის სიჩქარე,

ვცეკვავ და ქუჩები ჩემს ფოტოებს ბეჭდავენ.

ვარსკვლავების თვლისაგან ხელები დამიმეჭეჭდა, მეშინია, რომ არ დამეკარგო.

ჩემს დროს ითვლიან, მე მათ ბოლქვებზე ვიოცნებებ. ვიოცნებებ, რომ ტანიდან გველები დავყარო.

დროზე ამაწყვეს, მე კი თითქოს გალაქტიკა გადავყლაპე.

მისი სხეული კლდესავითაა, დაუპყრობელი. მე შიგ ჩავიჩეხე.

შორს ამიტაცე და ბოლომდე ამომწურე, მე დაკარგული ბავშვი ვარ.

 დეკემბერში დათვის პოზას ვინარჩუნებ. სიგარეტის და ძილის გარდა არაფერი მინდა. განსხვავება მხოლოდ ერთია – დათვები არ ეწევიან.

ეს ის დროა, როცა რომანტიკულ ფილმებს ვუჯდები, თბილ საბანს ვიფარებ, ცხელ ჩაის შევექცევი, აუცილებლად მალინის, ან ღოღნოშოს არომატიანი მურაბით და სადღაც გულის სიღრმეში ჩემს იდეალს ვაშენებ. ასე ჰაერში – არა, ფილმების პერსონაჟები მეხმარებიან ამაში. ხშირად ვპოულობ კიდეც მათ. და ვოცნებობ მათზე. მერე ოცნებები ხდება. და ზაფხულში ვხვდები, რომ მაგრად მივქარე. :დ

ჩემთვის სიყვარული დეკემბერში ძალიან მარტივია – მცირე სითბო და ყურადღებაც კმარა. ერთი ბოთლი არყის ჩემთან ერთად გადაკვრაც, რომ სუსხიანი ზამთრის ეს მშვენიერი თვე გისახსოვროთ.

გასულ წელს ასე მოგვირთეს ქუჩები და ნეტავ წელს რას აპირებენ

ეს ის დროა, როცა სიცივეშიც ბედნიერებას შესწევს ძალა, რომ გაგათბოს.

ეს ის დროა, როცა ამინდზე უფრო მეტს ვსაუბრობ, ვიდრე უცხოპლანეტელებზე, ან თუნდაც პოლიტიკაზე, სექსზე და სხვა ათასგვარ საკაცობრიო თემაზე.

ტეხავს, როცა დეკემბერში მარტო გდიხარ, ვიღაცას ელოდები, გაყინულ ქუჩაში მარტო დაეხეტები, საახალწლოდ გაწყობილ შუქებს თვალს ვერ უსწორებ და წარსული ლანდივით დაგყვება თან.

პ.ს: ჯერაც არ ვიცი ახალ წელს სად გავატარებ, თქვენ უკვე გადაწყვიტეთ?

“ნიკ, ახლა ამ წერილს, როცა იხილავ ჩვეულად თვალებს გააფართოვებ და შენს გალაქტიკასავით ამღვრეულ გონებაში სავარაუდიდ არც კი შეუშვებ ჩემს რჩევებს, არადა რომ იცოდე როგორ გამოგადგება ისინი.

დღეს ხვალინდელი დღით ცხოვრობ და ამ წესის გამო ბევრჯერ აირტყავ ცხვირში.

შენ ჯერ კიდევ გჯერა, რომ ვანსებიანი, ხაკისფერ მაისურში გამოწყობილი და კეთილი ღიმილით დაიპყრობ სამყაროს, თუმცა მალე მიხვდები, რომ ცხოვრება მაგარი დედისმტყვნელია.

დროის დიდ ნაწილს “ანდერგრაუნდებთან” ნუ ატარებ, შენ მხოლოდ მათთან კარგავ თავს და შენს მიმართ სამყაროს გაურკვეველს ტოვებ, სჯობს ამისთვის სხვა ადგილი ეძიო.

4 წლის წინათ

ღამ-ღამობით სახლში არ დააგვიანო მხოლოდ იმიტომ რომ, მათთან ერთად მზიურში, ოპერის უკან ან ივერიის მიწისქვეშაში ლუდის ყლუპვაში რწყევამდე მიხვიდე. ვიცი მათთან ბედნიერი ხარ, მაგრამ უნდა გაეცალო მათ ნიკ, სასწრაფოდ უნდა გაეცალო.

ბევრ რამეს შეესწრები ღამის აყროლებულ ქუჩებში და მალე გაიზრდები.

სწავლის მხრივ კარგი ხარ, მიაწექი და ხელი არ ჩაიქნიო ამაზე მაშინაც, როცა სკოლაში მისვლა ყველაზე ძნელი გახდება შენთვის.

შენთვის უცხო ხილს მაინცდამაინც ნუ მიეპოტინები, წარმოსახვითი სამყარო სულაც არ ჰგავს რეალურს, შენ იქ ვერ გაიქცევი! ის დაგეგმილზე მეტად უფრო მოულოდნელია.

აუცილებლად შეეშვი იდეალების ძიებას, აი ისეთი შენ რომ წარმოგიდგენია არ არსებობს! არა, ვერ მოგატყუებ, არსებობს, თუმცა არა ისეთი სრულყოფილი, როგორსაც წარმოიდგენ. ამის გამო, ბოლო მომენტში ჩაეშვები უზამაზარ წუმპეში და გაურკვევლობაში ჩაეფლობი, მაშინ კი დარჩებით მხოლოდ შენ და შენი გრძნობები, რომლებიც ჯერ კიდევ კარგა ხანს არ შეიცვლება.

ინტერესები მალე გეცვლება და სტაბილურობა არასდროს გაქვს გარანტირებული, ამიტომ იმუშავე იმაზე, რომ მარადიული ერთი კუნჭული მაინც მონახო, რასაც მთელი ცხოვრება თუ არა ხანგრძილივი დრო მაინც თუ არ უღალატებ.

ერთი დიდი ნაკლი გაქვს და ეს შენც იცი, თუმცა ვერაფერს აწყობ. ყველა მომღიმარ ადამიანს ნუ მიენდობი!

არ არსებობენ კარგი ადამიანები, ამოიგდე ეს თავიდან, ზღაპრები ბავშვობაში ჩატოვე. ყველაფერი დროებითია, ხელი არავის ჩასჭიდო და საკუთარ თავთან ერთად გაუყევი დროს ისე, როგორც ბეწვის ხიდს, შენც ხომ იცი there’s not much time.

იმედგაცრუებების შემდეგ თვითმკვლელობა არც კი სცადო, ყველაფერი არც ისე ცუდადაა როგორც შენ გგონია, გაარძელე სტერეოტიპების ნგრევა, კარგად მიდიხარ.

ფეხბურთს, პორნოებს და ქსელურ თამაშებს, რომ ჰარდ კორი გირჩევნია ეს სწორია, უბრალოდ დიდი ბიჭები ჰარდ კორს არ უსმენენ. (და არც ანძრევენ :დ) -_-

დედას უფრო დიდი დრო დაუთმე, დრო გავა და ნელ-ნელა ყველაფერი ხელიდან გამოგეცლება.

ნიკ, ყველაფერი შენს ხელთაა და იმედი არასდროს გადაიწურო, ძვირფასო, ვიცი ასეთი რჩევები როგორც გენატრებოდა.” მუდამ შენი ნიკა~~

ბლოგზე არსებული ამჟამინდელი მდგომარეობა ასეთია – 46 პოსტი/215 კომენტარი.

ამ ერთი წლის განმავლობაში, როდესაც თითოეული პოსტით გადმოცემულ ემოციებს გიზიარებდით, ეს პროცესი ჩემთვის ხშირად დიდი შვება აღმოჩენილა. განსაკუთრებით გულს მითბობდა მკითხველის თბილი წერილი იმეილსა თუ ფბ-ს ინბოქსში, ერთი პატარა კომენტარიც კი მახარებდა გასული წლის განმავლობაში.

სტატისტიკის მიხედვით დავრწმუნდი, რომ არსებობს ის ხალხი, რომელიც დროის ნებისმიერ მონაკვეთში, მის საკუთარ მისამართის ჩასაწერ ველში აწკაპუნებს და კრეფს ჯადოსნურ მისამართს ჩემამდე: wissner.wordpress.com. შემდეგ ჩუმად იპარება ბლოგზე, ჩაავლებს პოსტებს თვალს და ისევ ასე, უჩუმრად, უკვალოდ ტოვებს აქაურობას.

ვიცი, რომ არსებობთ! <3

ბლოგმა მსუყე გამოცდილებაც შემძინა, ვისწავლე უკეთ წერა. ასევე, გარკვეულ დონეზე ვისწავლე ხალხთან ურთიერთობის დამყარება.

როდესაც ბლოგის მიმდინარე წლის სტატისტიკას გადავხედე, აღმოვაჩინე, რომ ყველაზე მეტი ვიზიტებორები ჰყავდა პოსტებს, რომლებიც უშუალოდ ჩემ პირადთან იყო ახლოს. მომავალში შევეცდები ეს გავითვალისწინო, სხვა თუ არაფერი ეს ხომ რეალითი ბლოგია, 14 წლის ბიჭის, რომელიც ხალხს, მკითხველს უზიარებს საკუთარ ყოველდღიურობას, ემოციებს, შეხედულებებს…

მინდოდა ამ ამბავს აღნიშნვის გარეშე არ ჩაევლო. ღამის საათებში მე და ნუცამ მოკრძალებულად ჭიქა კოლასა და თხელი ნაჭერი კექსის თანხლებით ვიზეიმებეთ ბლოგის 1 წლის სიცოცხლე.